Grandonneur du Mont Ventoux – verslag - Route 1 – Jean Des Baumes

Artikelindex

Route 1 – Jean Des Baumes
De eerste kilometers zijn vlot te rijden (asfalt en grindweg) en makkelijk te vinden. Desondanks houd ik het kaartje bij de hand en zet bij elk tussenpunt mijn tellertje op 0. Na een kwartiertje ben ik bij Les Colombets. Vanaf dan wordt de weg veel steniger, en de volgende kilometer moet er af en toe gestapt worden, niet zozeer door de steilte van de weg maar vooral door de vele losse stenen. Als het echt moet raak ik hier wel boven (maak ik mezelf wijs), maar ik wil geen onnodige krachten verspillen. Ik stop regelmatig om te controleren dat ik juist zit en na een 40 minuten ben ik op de D974, nog 20 minuutjes later aan het begin van de Route des Cèdres waar het echt moet beginnen.

Die route des Cèdres valt reuze mee, naar MTB normen is dit een autostrade. In het begin stop ik nog aan elk tussenpunt, maar verkeerd rijden kan je hier echt niet. In de buurt van punt I krijg ik mijn linkervoet plots niet meer fatsoenlijk in het klikpedaal. Dat heb ik nog aan de hand gehad, er is zeker weer één van de vijsjes los geraakt. Ik haal één van de overbodige vijsjes uit mijn rechterpedaal zodat ik weer verder kan. Dat trucje heb ik echter al eerder uitgehaald, zodat de spoeling nu wel wat dun begint te worden maar goed, ik zal er vandaag nog wel een paar keer mee boven raken.

Terug op de fiets – oeps, bril vergeten (die had ik bij de reparatie afgezet om aandampen te vermijden). Tien meter asfalt is lang om op handen en voeten af te zoeken, maar gelukkig vind ik mijn bril ongeschonden terug. Zo, nu kan ik tenminste terug van het uitzicht genieten, en dat is prachtig:

Het is intussen opgehouden met regenen, de lucht is behoorlijk opgeklaard en iets voor punt L fiets ik zelfs voor de eerste keer in de zon. Zalig fietsen is het nu, puur MTB plezier. Aan punt L is het steilste stuk gedaan en kan ik zelfs even het grote plateau boven halen om naar de asfaltweg te fietsen. Daar aangekomen is het redelijk fris en bij momenten winderig zodat ik in mijn windvestje verder naar boven fiets, opnieuw in de mist. Een kilometertje of twee voor de top haal ik een Amerikaan op een koersfiets in, “trying for the Cinglé” zegt hij. Ik zeg dat ik ook onderweg ben voor een triple, off-road dan. “Try” zeg ik er ook voor de beleefdheid bij, maar ik voel me op dat moment super en ben zeker dat ik het ga halen. Ik besef wel dat ik duidelijk de makkelijkste route eerst gedaan heb, maar kom, da’s goed voor de moraal. Fijne kerel alleszins die Jean des Baumes, hij gaat voor de bijl in 2h40.

 

 

Op de top is het koud en winderig, er is geen kat te zien natuurlijk, wie heeft hier in godsnaam iets te zoeken? Gelukkig arriveert er net dan een auto zodat er iemand is om een fotootje te nemen van mijn eerste top die dag. Berichtje naar de MTB collega’s en dan dalen richting Malaucène. Op MTB banden mogen hier alle remmen los, zelfs al is het wegdek nog nat. ’t Is de eerste keer dat ik deze afdaling doe, en ze is absoluut fantastisch! Gemiddeld 49.1 zonder een trap te geven en na 25 minuten sta ik in Malaucène, te trappelen als een kind dat nog eens op de achtbaan wil. Wel eerst langs de kassa passeren natuurlijk... .

e-max.it: your social media marketing partner