Eén wel, één niet... - Klim 3: Bedoin – Route des Cèdres + Route des Chamois

Artikelindex

Klim 3: BedoinRoute des Cèdres + Route des Chamois – Top 3
De planning was dus om even halt te houden aan het vakantiehuis, om wat te eten. Zo gezegd zo gedaan, maar toen ineens … twijfels bij Marc, zijn maag leek de nochtans lekkere spaghetti niet goed te verteren. Hij werd bleekjes en voelde zich “mottig” om het met zijn eigen woorden te zeggen. We beslisten om de geplande pauze van een half uur wat te verlengen, maar daarna was het duidelijk dat er een beslissing moest genomen worden. Mijn fietsmaat zag het echt nog niet zitten en zo zou ik alleen vertrekken met de mountainbike voor de langste van de vijf routes, over Route des Cèdres en Route des Chamois. Mijn Polar werd van fiets gewisseld, spijtig genoeg zonder wiel sensor nu, dus de gegevens zijn vanaf nu zonder snelheids weergave, maar ik vond het belangrijker om het verloop van de hoogtemeters duidelijk te kunnen registreren. Zie grafiek onderaan dit verslag.


Start = 09u42
De benen waren wat stijf geworden door de pauze, dus reed ik heel rustig tot aan richting afslag. Goed dat we deze route reeds verkend hadden, ik wist dus precies wat er ging komen. Halfweg (iets voorbij citerne 223) ging het weer stevig bergop, het was ondertussen heel wat warmer geworden en dat scheelt inderdaad. Toch rustig op hartslag doorgepeddeld, de verloren tijd proberen in te halen zou dwaas zijn, de verloren tijd beperken was de boodschap. Mijn drinkbus had ik helemaal leeg gedronken toen ik bij Les Grands Pins arriveerde,
maar ik wist … de redding lag goed verstopt te wachten.
Verbazend hoe lekker fris mijn energiedrankje nog was, dat samen met een halve liter water makkelijk naar binnen ging. Het leeggoed werd natuurlijk keurig dichtgevouwen en meegenomen in de achterzak. Zo, ik had eens goed kunnen doordrinken en dan weer de fiets op voor het tweede deel van de bosroute, rechtsaf nu in richting Chalet Reynard, of de Route des Chamois, nu dus in de andere richting dan we deze route voorheen verkend hadden. De weg was er niet beter op geworden, maar volgens mij was dit deel niet moeilijker of makkelijker te berijden dan Route des Cèdres. Wat mij wel opviel was dat er géén enkele mountainbiker mijn weg kruiste, blijkbaar kiest iedereen voor de routes over het asfalt. De vrouwen waren ondertussen naar de Place de Hermitants gereden met de auto, hier zou ik mijn windtex terug meenemen en nog iets extra eten of drinken en dan, hup, de laatste 6 kilometers naar de top, met de mountainbike deze keer. Het liep redelijk goed, zij het dan ietsje langzamer dan met mijn veel lichtere racefiets. Maar toch werd de top voor de derde keer al snel gehaald.

Top 3 = 14u35
Stempelen had weeral geen zin, doen alsof wél, dan een paar foto’s gemaakt en dan afdalen naar Bedoin, want er moest nog meer gepresteerd worden. Afdalen ging perfect, de banden druk op 4 bar was ideaal, de semi slicks kleefden aan de weg, het bochtenwerk verliep zonder problemen, de maximum daal snelheid zou achteraf 84 km /h blijken. Anders dan bij de vorige afdalingen, waren er nu veel meer vliegjes in het bos, die met handenvol tegen de brilglazen of tegen de benen tikten. Afdalen zonder bril is hier ten zeerste af te raden. Nog steeds veel fietsers die op de zuidflank van de Ventoux naar boven fietsen. Maar niet alleen fietsers op de weg, ook wagens en motoren natuurlijk en tijdens deze afdaling moest ik zelfs stevig in de remmen voor een kudde schapen die gewoon over de weg liepen, zo ergens halfweg de afdaling. In de vlugte eens gekeken, maar er was nergens een herder te bespeuren. Ik moest gewoon tussen de dieren door laveren. Aangekomen in Bedoin wachtte Marc me op; hij voelde zich terug beter en zou vanaf hier weer meefietsen.

e-max.it: your social media marketing partner