Eén wel, één niet... - Zondag 30.04.06

Artikelindex

Zondag 30.04.06
Marc en zijn wederhelft arriveerden ‘s morgens ook in het vakantiehuisje en terwijl zij nog enkele uren uitrustten van de reis, reed ik samen met mijn echtgenote met de auto al eens tot aan het begin van Route des Cèdres en we wandelden het eerste stuk (ongeveer 5km), om een eerst idee te krijgen van de toestand van de zogenoemde bosroutes. Op het eerste zicht leek dit mee te vallen, te voet althans…
Na de middag testten Marc en ik even de benen en de mountainbikes op Route des Cèdres, we hadden nu immers nog de kans om bandentypes te wisselen mocht dat nodig zijn. Marc reed met noppen (Skinny Jimmy’s) en ikzelf met semi-slicks (Kenda Kross Plus). De bedoeling was om tijdens deze geplande verkenningstocht ook al wat meer te weten te komen over de meest gepaste banden keuzes. We peddelden rustig naar boven tot aan de afslag even voorbij het bord “Cedres” , hier begonnen we aan de verkenning van de bosroutes.
Iets verder dan de slagboom (die open stond) stond nog op het wegdek te lezen “Domi for 5” en wij wisten natuurlijk wat dat betekende. De eerste 5 km liepen vrij makkelijk en de weg was niet al te slecht. Nadien echter werd het stilaan wat steiler en ook het wegdek werd alsmaar slechter. Hier was het uitkijken voor losse stenen, grint en gaten in de weg, maar voor ietwat ervaren mountainbikers mocht dit geen probleem zijn. Voordat we Les Grands Pins bereikten wisten we al dat Marc zeker met noppen zou blijven rijden. Zelf had ik eigenlijk geen noemenswaardige problemen ondervonden met mijn semi- slicks, zolang je kan zitten blijven op de moeilijke stukken valt de grip van de banden heel erg mee. Het voordeel van het loopvlak op de verharde weg mocht immers ook niet vergeten worden. Aan Les Grands Pins namen we de linker afslag naar Tournant de l’Anglais (Mont Serein); opgelet want hiertussen ligt nog een andere bosweg, die echter terug naar beneden voert. Na een laatste klim wordt de weg alsmaar vlakker en uiteindelijk loopt het weer een beetje bergaf naar de grote weg. De slagboom was dicht, de col nog steeds gesloten, maar wij waagden ons toch voorbij het stopteken. We waren gekomen met een doel en we zouden ter plaatse eens gaan kijken hoe erg het werkelijk was. Het klimmen met de mountainbikes ging verbazend goed en we voelden ons ook sterk, zeker geen problemen met de benen, dat was op zich al een goed teken. Op zo’n twee kilometer van de top doken de natte stroken op het wegdek weer op en op verschillende plaatsen liep er inderdaad nog steeds smeltwater over de weg en was de weg aan de binnenkant bezaaid met rotsblokjes en stenen, maar er was momenteel géén ijs op het wegdek te bespeuren. We beseften maar al te goed dat een afdaling in de koude ‘s morgens vroeg hier levensgevaarlijk zou zijn. Hier moesten we zeker nog eens goed en diep over nadenken!

De top werd makkelijk bereikt, de wind was veel rustiger nu en dat was een meevaller. De afdaling naar Bedoin kenden we al een beetje en het was dus een plezier om naar beneden te suizen. Ik voelde dat de bandendruk voor mezelf ietsje hoger mocht, van 3.5bar naar 4bar.
Aangekomen in ons verblijf werden de plannen nog eens op tafel gegooid en we beslisten om ook de andere bosroute, de Route des Chamois te gaan verkennen, voordat we ons aan de grote uitdaging zouden wagen.

e-max.it: your social media marketing partner