Lucien & Marc Cannibales du Ventoux - Klim 5

Artikelindex

Klim 5: Bedoin - Route des CèdresRoute des Chamois – Top 5: (16h16 – 20h32)
Weeral het zelfde stuk D974 tot aan de afslag naar Route des Cèdres, we werden nu een paar keer voorbijgestoken door een snellere fietser, we hadden daar nu geen enkel probleem mee, en bleven gewoon op ons tempo rijden, zeker onszelf niet opblazen … dat wisten we maar al te goed. Hoe dichterbij Route des Cèdres we kwamen, hoe stiller we werden, we beseften beiden maar al te goed dat het deze keer nog wat minder goed zou gaan, en dat het ondertussen ook heel wat warmer geworden was. Op wat wind moesten we nu niet meer rekenen. Niet getreuzeld aan de auto, drinkbussen bijgevuld, een extra energiedrankje in de achterzak, en al vlug zaten we weer in het zadel, en begonnen aan waarschijnlijk het moeilijkste deel van de dag. Voor ons dan toch, want net zoals daarstraks liep het alsmaar slechter des te verder we kwamen. Maar we bleven rijden, we moesten, ik merkte dat ik soms bijna indommelde, door het eentonige geluid van de dikke banden op het kiezelpad. Marc zei ook niks meer nu, we wisten beiden dat we nu nog één keer naar les Grands Pins moesten, af en toe riepen we een luide "Never give up!" om de stilte te breken.

       

Na een tijdje lagen de takken weer over de weg, we wisten nu dat het niet ver meer was, nog drie bochten nu, nog twee, nog één ….Grands Pins! Pfff, De Route des Cèdres heeft zijn sporen nagelaten, doorrijden nu, en langzaam maar zeker reden we voor de tweede keer de Route des Chamois op, het liep nog even bergop, maar al snel ging het in dalende lijn naar Plaine des Hermitants. Gelukkig stonden onze weldoeners ook hier weer keurig op tijd te wachten op ons, de achterstand op ons schema was nu een dik half uur. Moest kunnen, wisten we… fietsen gewisseld, en wij weer weg. We wilden nu immers in een"redelijke" staat bovenkomen, en we besloten de slotklim op het kleinste verzetje nemen, en dat was een goede zaak, het leek weer wat makkelijker te lopen nu, we passeerden weer Fontaine  de la Grave en gingen vanaf hier af en toe even kort op de trappers lopen, er waren nu bijna geen fietsers meer te zien, de volgauto passeert ons, en zou boven op ons wachten. Ondertussen nam Martijn nog een reeksje foto’s van deze twee "Diables du Mont Ventoux" tijdens hun vijfde klim. We begonnen ondertussen af te tellen, de voorlaatste slotklim zat er bijna op, komaan… waar was die bocht van Hincapie, zoals wij die ondertussen noemden? Vanaf dan waren het nog drie bochten,er was geen wind meer nu, we voelden wel dat het weer kouder werd, en daar was de gedenksteen van Tom Simpson al, komaan Marc, nog even op de tanden bijten nu…, en even later waren we er voor de vijfde keer. Snel een paar foto’s voor de volledigheid, de windstoppers en beenstukken uit de auto genomen, het was nu bijna half negen 's avonds en hoog tijd om naar Sault af te dalen, het werd nu ook stilaan weer donker. De afdaling liep vlotjes, wat echter niet wil zeggen dat het snel ging, een slechter wegdek, een geringere daling, veel bochten, en het laatste steile stuk bergop van 10% bij het binnenrijden van Sault, kostte ons dik veertig minuten. Foto genomen aan het Office du Tourisme Region Sault, straatje omgereden voor de nodige stempels, wat deze keer heel vlotjes verliep. Dan nog vlug het restje pasta opgegeten, en een koffiekoek, drinkbus nu met water bijgevuld, en nu was het de hoogste tijd, we moesten immers beginnen aan onze zesde beklimming.

e-max.it: your social media marketing partner