Lucien & Marc Cannibales du Ventoux - Klim 4

Artikelindex

Klim 4: Bedoin - Route des Cèdres – Tournant de l’Anglais – Top 4: (11h05 – 15h27)
En daar gingen we weer, de volgauto zou naar de afslag van Route des Cèdres rijden,en ons daar opwachten. We wisten dat we nu onze krachten moesten doseren, en reden rustig aan weer weg uit Bedoin. Een bestelwagen van Bio-racer, met Belgisch kenteken had plaatsgevat naast de weg, en een fotograaf maakte foto’s van een renner die net voor ons reed. De driekleurige wielershirt van Marc bleef niet onopgemerkt, ook wij werden even later zonder pardon op de gevoelige plaat gezet, en even later maakten we een babbeltje met de renner voor ons. De man bleek een gepensioneerd vertegenwoordiger van Bio-racer te zijn, die na 32 jaar nog eens de Ventoux wou beklimmen. We vertelden hem dat we vandaag al voor de vierde keer naar boven reden en dat we er daarna nog twee moesten. Natuurlijk grote verwondering en even later liet de man ons rustig alleen verder rijden, hij wou zelf wat vertragen. We reden echter op ons gecontroleerd tempo verder, de volgende bosroute wachtte immers op ons. Plots rijdt de bestelwagen van Bio-racer naast ons en de bestuurder roept naar ons: "Wat heb ik gehoord? Gaan jullie voor 6 keer? Niet normaal!!!" En weg was ie, en een driekwart uur na ons vetrek in Bedoin waren Marc en ik weer aan de volgauto, die ons keurig aan de afslag naar Route desCèdres opwachtte. Hier nog wat koude pasta gegeten, goed gedronken en gewisseld van fietsen, we konden alweer het bos in, de volgauto zou daarna volgens afspraak gaan postvatten aan le Tournant de l’Anglais…

       

De Route des Cèdres viel ons zwaar tegen dit keer, het liep niet ondanks de geringere stijging in het begin. Het was hier dat het te weinig slaap ziet duidelijk liet voelen, maar goed dat we de weg hier reeds blindelings kenden, want het werd verderop nog ruwer en moeilijker, omdat er in het laatste en steilste stuk overal snoeihout over de weg lag. Hier was het slalommen tussen grote dennentakken door, opletten dat we niet onderuit gingen over de ontbladerde takken die her en der over de weg lagen. Op het laatste stuk zaten we er allebei een beetje door, maar toch hebben we mekaar een paar keer aangemoedigd met een luide "Never give up!", en als op automatische piloot reden we verder, we waren zeer tevreden toen we eindelijk les Grands Pins bereikten. Even een korte stop, een foto, en dan ging het links omhoog richting Tournant de l’Anglais, we kwamen hier toe met een half uur vertraging op ons schema. Snel een energiekoekje naar binnen, één drinkbus weer gevuld, en weer op de racefiets. Weer dat heerlijke verschil tussen onze mountainbike en racefiets op het asfalt. Ik voelde na honderd meter echter dat ik even rustig moest vertrekken,ik voelde een kramp in mijn rechterbeen opkomen, opletten! Ik moest uit het zadel, been helemaal uitstrekken tijdens het rijden, versnelling zo klein mogelijk geschakeld. Even op de tanden bijten was nodig, maar na een tiental minuten was het voorbij, maar ik wist dat vanaf nu waakzaamheid geboden was… Op de top aangekomen, viel het ons dadelijk op dat hier nog iemand was die we onderweg hadden ontmoet … het was de bejaarde grijsaard met de knalrode wielershirt, die we vanmorgen tijdens onze derde klim vanuit Malaucène ingehaald hadden. Hij had het in zijn eentje en op zijn dooie gemakje dus ook gehaald, een dikke proficiat man! De man stond dan nog precies op de juiste plaats, en hij was meer dan bereid om een foto van ons beiden te maken. Bedankt maat ! en nog vele jaren fietsplezier…
Het was nu lekker warm boven op de top, het was nu zelfs windstil, toch trokken we onze jasjes weer aan, en al snel suisde de wind ons weer om de oren tijdens het afdalen. Nu leek het erop dat iedereen naar boven reed, we passeerden zeker een honderdtal fietsers op onze terugweg. Desondanks de vele kleurige outfits, merken we op dat we niet echt fris meer waren, opletten en alert blijven was de boodschap, ook al werden de oogleden soms zwaar… In Bedoin snel weer een foto gemaakt, de volgende stempel gehaald, en weer naar de auto, het was hoog tijd om wat te eten. Wat pasta, met fruit en brood werd naar binnen "gedronken", want anders lukte dat niet meer. Een wafeltje, een halve sinaasappel, een banaan moesten ook nog naar binnen. Nog een paar energierepen en gel in de zakken gepropt, en we konden beginnen aan klim nummer vijf.

e-max.it: your social media marketing partner