"Everyone's a Winner" - Sault – top – Bedoin

Artikelindex

Sault – top – Bedoin

Ter zijde. Ik vind het jammer dat deze route de bijnaam mietjeskant heeft gekregen. Natuurlijk is deze beklimming voor de getrainde renner verreweg de makkelijkste en kan je die tot aan Chalet Reynard bijna op de 53-voor rijden maar daarmee doe je geen recht aan al die mensen die minder capabel zijn, ouder zijn en toch op zoek zijn naar een voor hen passende uitdaging. En die ook nog de 6 km vanaf Chalet Reynard moeten verstouwen. Wat mij betreft mag die term vanaf nu in de ban. Respect voor iedere klimmer graag! De twee mensen die de Ventoux 11x vanaf Bedoin in 24 uur gedaan hebben schelden mij toch ook niet uit voor mietje, omdat ik het maar 3x heb gedaan op één dag?
Al vlak na Sault was het gedaan met de zon. De bewolking werd dikker en licht gespetter ging snel over in complete regen. Berg op vind ik dat overigens geen probleem. Ik vrees dan veel meer voor de afdaling: de gladheid van het wegdek en de grip van de remmen op de wielen. Maar zover was het nog niet. Ergens zat ik met mijn gedachten al bij het gegeven dat de laatste kilometers klimmen waren aangebroken. Het einde van een “projectje” van ongeveer een half jaar. Nog even genieten en dan is het feest voorbij. En ook blijven opletten. Een kilometertje onder Chalet Reynard stond er ineens een schaap op de weg. Die solliciteerde blijkbaar naar een enkele reis richting de shoarmatent want een dalende automobilist had het beest zo overhoop kunnen rijden. Vlak daarna kwam er iemand aan en ontfermde zich over het verloren schaap. Terug naar de kudde.

Bij Chalet Reynard aangekomen ging het ene natuurverschijnsel heel soepeltjes over in het andere: mist. Dat werd dichte mist bij 4 km onder de top en potdichte mist bij 2 km onder de top. Het monument van Simpson was nagenoeg niet te zien. Omdat ik dit gedeelte van de route nu inmiddels aardig ken weet ik waar de bochten zijn en hoe ver het nog is. Dat was wel zo prettig. Nog 1x die laatste bocht naar rechts, vervolgens het laatste rechte stukje van 50 meter van 12% om dan voor de laatste keer over de witte streep te gaan. Net een beetje als Pantani, net een beetje als Mayo, en alle andere echte winnaars. Dit was gewoon mijn overwinning!

Door de weersomslag was de kermis vroegtijdig afgelopen. Er was werkelijk waar niets te zien. De afdaling naar Bedoin ben ik dan ook heel rustig begonnen. De remmen deden het nog prima. Om na een paar kilometer dalen getuige te mogen zijn van een volgend knipoogje van de natuur. Uit het wolkendek gekomen lag de Provence weer te baden in de zon en was de regen verdwenen. Je kijkt van onderaf zo tegen de wolken aan en beneden zie je het landschap schitteren. Afscheid van de top, afscheid van het vertrouwde mentale punt Reynard, door het bos (nog even terugdenkend aan mijn bijna-ongeluk) om bij St. Estève de ruimte te krijgen en nog even flink te rossen. De startstreep in Bedoin werd daarmee na 136 kilometer ook mijn finishlijn. Weer 1x een korte zucht; van opluchting. Missie volbracht!

e-max.it: your social media marketing partner