Ventoux-slaaf? - Sault

Artikelindex

Sault
In Sault haal ik mijn stempel bij de Office de Tourisme. Ariane brengt me een flesje cola.
Jip slaapt in de auto. Samen maken we een paar nieuwe bidonnen aan en vul ik mijn achterzakjes met enervite.
`De laatste keer, Bassie', zegt ze: `Het is nu niet leuk meer daar boven hoor… God, wat is het druk nu, al die toeristen... ze staan midden op de weg zomaar stil… Nog één keertje….'
De klim vanuit Sault wordt ook wel de doetjes- of mietjeskant genoemd. De eerste 20 kilometer naar het Chalet-Reynard is erg eenvoudig. De weg stijgt nauwelijks meer dan 4 tot 6% en heel rustig ontstijg je de lavendel-velden en de bossen om voor de laatste maal het maanlandschap te trotseren.
De kramp blijft weg. Ik durf groter te gaan rijden. Op de 23 rond ik de bochten naar de top.
Twee mannen die zojuist de Ventoux hebben bedwongen zijn bezig aan hun afdaling. Ze ballen hun vuist en roepen me moed toe. Ik glimlach en geniet van hun uitzinnigheid. Ze moesten eens weten. Nog even...
Tussen alle kreten op het asfalt ontdek ik opnieuw mijn naam, die van Jip en die van een vriend. Vorig jaar september reed ik Jip omhoog, vanaf Sault. Op de top, op dezelfde plek als waar we zijn gehuwd, zou Jip worden gedoopt door vrienden en familie. Hij zat in een karretje achter mijn racefiets.
Ariane en mijn vriend Erik Jan vergezelden me. Die negende september was de Mistral zo krachtig en onberekenbaar dat het niet verstandig was om door te rijden, althans niet met Jip in een burley achter de fiets. Ariane en ik baalden. Het doel, dat binnen handbereik lag, werd niet gehaald. Het ging zo lekker, met karretje en al hadden we tientallen Ventoux-pelgrims ingehaald. De dag erop, de dag nadat Jip op de Ventoux was ingewijd in het aardse leven, deden we een nieuwe poging. Ditmaal vanuit Malaucène. Na 2 uur en een kwartier stonden we op de top.
Ik rijd het monument van Tommy Simpson voorbij. Nog anderhalve kilometer naar de verlossing. Al klimt de weg nog éénmaal gemeen tot 11%. Mijn benen vinden weer kracht, ik schakel naar de 24, ik dans bevrijd. mv83galerientop De laatste bocht... het is volbracht… De laatste klim ging in in minder dan twee uur, vier keer de Ventoux op één dag; Galérien!! Als de organisatie al mijn stempels goedkeurt kan ik nu toetreden tot het illustere genootschap van Galériens!

Hoeveel mensen zouden er al Galérien zijn? Hoeveel Nederlanders zijn me voor gegaan? Zijn er nog meer slaven en gekken van de Ventoux, die vier keer de berg opgereden zijn?
Ariane en Jip wachten me op. 'Papa! Papa!', roept het kleine mannetje.
Ik ontvang mijn helm, jasje en een paar zoenen. We blijven even boven staan, voor een paar foto's en om te genieten van het moment. Het lijkt wel of de vermoeidheid verdwenen is.
Blij en trots daal ik naar het bruggetje onderaan in Malaucène. Uiteindelijk ben ik iets meer dan elf uur onderweg geweest, waarvan ik er 9 uur en 40 minuten heb gefietst. Met een betere voorbereiding moet het natuurlijk sneller kunnen. Is dat belangrijk? Ik vind een mogelijk antwoord op mijn vraag. Waarom doe je dit? Eigenlijk om het gedaan te hebben en nooit meer te hoeven doen. Althans de eerste tijd niet. Maar ja... hoe gek ben je?

Een paar weken na mijn poging ontving ik het diploma van de Confrérie. Ik ben de 59e Galérien ter wereld en de 1e Nederlander die toetreedt tot het illustere genootschap.

 

Pin It
e-max.it: your social media marketing partner