Trots - 3de beklimming en Route forestière

Artikelindex

3de beklimming
Om tien voor twaalf, bijna een uur nadat ik aangekomen was in Bedoin, vertrek ik voor de derde beklimming. Nu gaat het erom spannen. Kom ik boven, dan zal ik puur op wilskracht Sault ook nog wel halen, maar gaat het nu fout, dan zal dit avontuur eindigen in een anticlimax. De eerste acht kilometer over het asfalt eet en drink ik ontzettend veel, aangezien ik straks niet meer te bevoorraden zal zijn. Na acht kilometer kom ik bij het begin van de route forestière aan. Ik voel me nog steeds slecht en ik heb nog steeds weinig vertrouwen in de goede afloop. Maar een bekend spreekwoord luidt: Wie niet waagt wie niet wint, en onder dat mom begin ik aan het eenzaamste stuk van de dag. Met mijn MP3 speler, twee bidonnen en twee bananen in de achterzak vertrek ik. Als alles volgens plan verloopt, zal ik mijn ouders over ongeveer anderhalf uur terug zien.

Route forestière
Ik besluit om telkens twintig minuten te rijden en dan even te stoppen. Het begin gaat redelijk, maar hier is het ook nog niet echt steil. Ik had thuis in Nederland speciaal de finishtune van Radio Tour de France op m’n MP3 speler gezet voor de moeilijke momenten. Na vijfendertig minuten alleen door het overigens prachtige landschap is het daar dan ook daadwerkelijk tijd voor. De weg wordt steiler en ik krijg het steeds moeilijker. De finishtune en het prachtige landschap slepen me in deze fase erdoorheen. De weg blijft echter maar steiler worden en na vijftig minuten gebeurt iets dat eigenlijk alleen gepland was voor de laatste vijfhonderd meter: ik krijg kramp in beide benen en moet afstappen. Ik strek de benen en besluit een nog lichter verzetje te gaan rijden. Ik ga nu tergend langzaam omhoog, maar ik ga omhoog en dat is het belangrijkste. De kramp neemt niet echt af, maar wordt ook niet heftiger. Langzaam maar zeker nader ik Les Grands Pins, vanaf daar zal de weg makkelijker worden. Vanaf Les Grands Pins ontspan ik de benen een beetje en rijd heel rustig naar Tournant de l’Anglais, waar mijn ouders me al op staan te wachten. Ik heb het ergste deel van de dag er opzitten, maar mijn zorgen zijn er niet minder om geworden.

Na een korte stop, waarin ik wat drink en eet, stap ik weer op de racefiets. Het gevoel om weer op een racefiets te zitten in plaats van een mountainbike geeft me gelijk weer nieuwe krachten. Het is iets meer dan vier kilometer vanaf Tournant de l'Anglais en meter voor meter tel ik ze af. Het enige wat ik nu nog doe is overleven en zorgen dat de kramp uit m’n benen blijft.
Om iets over half drie bereik ik uiteindelijk de top voor de derde keer. Twee uur en vijfenveertig minuten nadat ik uit Bedoin was vertrokken. Het lijkt op de top wel alsof de Tour er aankomt: zo druk is het. De auto’s staan tot ver onder de top geparkeerd en bovenop de berg worden de fietsers zowat ondersteboven gereden, een heel groot contrast met enkele uren geleden, toen ik daar nog als enige stond. Ondanks dat de afdaling naar Sault vrij saai is verheug ik me erop: eindelijk een mogelijkheid om de benen even te ontspannen.

e-max.it: your social media marketing partner