Trots - Bedoin

Artikelindex

Bedoin
Twintig minuten later zit ik weer op de fiets voor de tweede beklimming van de dag: de beklimming vanuit Bedoin. Ik ben nu niet meer de enige die omhoog gaat, voortdurend passeer ik andere wielrijders. Ik krijg er ontzettend veel moed van en ondanks dat ik niet voluit rijd, ga ik toch vrij hard. Na vijf km, vlak voor St-Estève, slaat het noodlot echter toe: ik rijd lek. Mijn ouders waren net voorbij gereden, maar hevig gebarend stoppen ze. Mijn mecanicien, in de vorm van mijn vader, gaat gelijk hard aan de slag om de band te plakken. Bij mij slaat echter gelijk de schrik erin, drie jaar lang niet lek gereden en uitgerekend op de dag van de grootste uitdaging van mijn leven rijd ik wel lek. Na tien minuten zou de band gemaakt moeten zijn… Na vijfhonderd meter sta ik echter weer met een lege band langs de kant van de weg. Opnieuw maakt mijn vader de band en met vijfentwintig minuten oponthoud vervolg ik mijn weg.
Van binnen ben ik echter heel ongerust geworden en dit resulteert in het feit dat ik alle remmen van me afgooi en als een gek begin te fietsen. In drie kilometer haal ik iedereen weer in die mij tijdens het bandplakken had ingehaald. Ik rijd harder dan ooit door het bos en ik krijg langzaam last van een oude kwaal, overmoed genaamd. Mijn vader staat er telkens versteld van hoe snel ik voortdurend passeer en hij probeert me tot rust te manen. Maar ik kan niet rustig aan doen. Ik moet die verloren twintig minuten inhalen. Uiteindelijk kom ik na 1 uur en 51 minuten op de top aan. Zonder de vijfentwintig minuten verlies zou dat betekenen een tijd van 1 uur en 25 minuten. Zo snel ben ik nog nooit geweest en eigenlijk ben ik er niet echt blij mee.
Ik ben nog niet eens halverwege en al redelijk vermoeid. Op de top is het nu al een stuk drukker met veel toeristen en fietsers. Ik haal een stempel bij het souvenirwinkeltje en daal om half elf weer naar Bedoin af.

Bedoin 2
Het wordt steeds warmer en wat ik eigenlijk al een beetje verwacht had gebeurt: ik krijg een ontzettende terugslag en met hoofdpijn en met benen waar het beste al lang vanaf is kom ik om vijf voor elf aan in Bedoin.
Mijn moeder ziet dat ik het moeilijk heb en probeert m’n moraal weer wat omhoog te krijgen. Ze geeft me een paracetamol tegen de hoofdpijn en we gaan weer rustig op het terras zitten. Eerlijk gezegd heb ik nog weinig vertrouwen in het hele gebeuren. Vele gedachten gaan door mijn hoofd: “Waarom moest je nou zo hard gaan rijden net? Heb ik dan toch te weinig getraind?”
De rust doet me wel een beetje goed en na een half uur op het terras gaan we naar de plaatselijke fietsenmaker om de gereserveerde mountainbike op te halen. Twee weken geleden had ik de route forestière al verkend op dezelfde mountainbike die ik nu krijg. Eigenlijk is deze veel te klein voor een Hollander van 1 meter 93, maar de fietsenmaker heeft niks groter en met het zadel op de hoogste stand gaat het redelijk. De mountainbike gaat echter eerst de auto in, ik zal hem pas gebruiken bij het begin van de route forestière. Een heel groot genoegen vind ik zo’n mountainbike namelijk niet.

e-max.it: your social media marketing partner