Forestier en Grandonneur du Ventoux - Route Jean des Baumes

Artikelindex

Route Jean des Baumes
Deze route is zowel de kortste als de minst lastige. Ik heb ze vorige zaterdag verkend, toen Maarten zijn Diable reed. Ook hier moet je enkele stukken te voet afleggen: een scherpe rechts-linkse bocht halfweg het eerste deel van de route, en een smal pad de laatste honderden meter vóór je op de D974 komt.

Ik heb nog steeds een goed gevoel en gezien mijn twee vorige tijden hoop ik in minder dan 2u30’ boven te zijn. Het is inmiddels bijzonder warm geworden.

Iets sneller dan verwacht bereik ik het smal pad. Nog even de tijd nemen voor een foto en enkele honderden meter verder te voet. Het is zweten geblazen, maar ik weet dat de D974 niet veraf meer is. Ik bereik een partij losliggende stenen die ik mij niet herinner van tijdens mijn verkenning. Even checken op mijn hartslagmeter: ik moest eigenlijk de weg al bereikt hebben. Terwijl ik zwaar zwetend verder klauter, begin ik langzaam maar zeker te beseffen dat ik een foute route heb gekozen. Bizar toch hoe lang het duurt voor je dit toegeeft en besluit terug te keren. Ook bergaf is dit stuk trouwens zo goed als onberijdbaar.

Uiteindelijk vind ik toch het smalle pad. Deze vergissing heeft mij ongeveer een half uur gekost. Op de Polar hoogtemeting kun je mooi deze nodeloze beklimming en afdaling zien, ongeveer 8u na de start. Dit is balen, maar het heeft geen zin hier lang bij stil te staan. Ik schud deze fout van mij af en rijd verder op de D974. Het half uurtje verloren tijd is niet direct een zorg. Mijn drankvoorraad is dat des te meer. Ik heb nog slechts een liter, en moet daar nog een beklimming van zo’n 18 kilometer mee verder. Dat ziet er bijzonder slecht uit. Al rijdend maak ik een planning qua vochtinname. Het alternatief om even terug te rijden naar het restaurant in Sainte-Colombe om daar mijn drankvoorraad aan te vullen, heb ik eerder al afgewezen. Ik ga er van uit dat het beter is voldoende te blijven drinken tot les Grands Pins. Het is dan nog een drietal kilometer tot de D974, waarvan slechts één kilometer klimmen. In de laatste vijf kilometer langs de weg hoop ik daarna wat drank van een andere wielertoerist te kunnen krijgen.

De Route des Cèdres, normaal een makkie in vergelijking met de twee andere routes, wordt langzaam maar zeker een probleem. De hitte en het tekort aan drank eisen hun tol. Ik besluit het wat kalmer aan te doen en de steilste stukken ga ik zelfs eventjes te voet. Ik bereik de “Tournant des Anglais” met een stemming in mineur. De enige wielertoeristen die ik in de verte zie naderen, moeten zelf afstappen op dit bijzonder steile stuk, volgens mij het lastigste deel van de Mont Ventoux. Ik besluit door te rijden. Een drietal kilometer voor de top word ik door een Fransman die duidelijk nog goeie benen heeft voorbijgereden. Hij beschikt nog over een grote drankvoorraad. Ik versnel en vraag hem of hij wat kan missen. Terwijl ik de volle bidon leegdrink die hij mij genereus afstaat, begint hij een verhaal over de vele wielertoeristen die dagelijks onvoorbereid, voorzien van te weinig voedsel of drank, zonder de geschikte kledij voor de afdaling de Ventoux proberen te beklimmen. Het is duidelijk dat hij mij onder deze groep catalogeert. Hoe moet ik hierop reageren? Moet ik het hebben over de Grandonneur en mijn routevergissing tijdens mijn derde beklimming, over de Cannibale of de Bicinglette, over het feit dat ik de Ventoux al meer dan 80 keer beklommen heb? Ik besluit deze terechtwijzing te incasseren. Al bij al heeft de man overschot van gelijk.

Ik vat nu weer moed, en plots lijkt alles opnieuw beter te gaan. Uiteindelijk bereik ik de top na 3u17’, slechts een 200-tal meter achter mijn weldoener met zijn super racefiets.

Hij glimlacht wanneer ik het winkeltje binnenga om mijn drankvoorraad aan te vullen, maar mijn stempelkaart heeft toch zijn aandacht getrokken. Hij vraagt wat meer uitleg en nu informeer ik hem over mijn historiek aan de Ventoux. Merkbaar blozend verontschuldigt hij zich omdat hij mij daarstraks de levieten las. We kunnen er samen hartelijk om lachen en na een vriendschappelijke omhelzing vervolgen we elk onze weg.

Ook nu weer datzelfde heerlijke gevoel tijdens deze MTB afdaling in 28’.

De titel van Grandonneur is binnen na een inspanning van 11u21’.

e-max.it: your social media marketing partner