Diable en Forestier (de laatste twee klassementen) - Diable op 7 mei

Artikelindex

Diable op 7 mei
Om 04.50 uur vertrek in het donker bij de rotonde in Bedoin. Eerst maar eens even lekker in het klimmersritme komen om bij St Estève de spieren goed los te hebben voor het echte werk. Bij Chalet Reynard een extra jack aangedaan i.v.m. de kou. In de koplampen van de auto lekker rustig klimmen om precies twee uur later aan te komen op een top waar het verschrikkelijk waait en waar het net boven het vriespunt is.
In de auto een lekkere kop koffie gedronken en een broodje gegeten om daarna de helm op te zetten om ervoor te zorgen dat ik weer veilig terug in Bedoin kom. Een rustige afdaling gemaakt en om 07.25 weer vertrokken voor de tweede beklimming uit Bedoin om via het bospad en dan via Chalet Reynard drie uur later weer op de top te staan.
De derde beklimming vertrek ik weer uit Bedoin om 11.05 uur en dan weer via het bospad en dan via Mont Serein om 14.15 uur voor de derde keer de top te bereiken. Dalen naar Malaucène met een maximale snelheid van 90 km per uur. Dit is toch wel erg hard. Niet al te veel bij nadenken dat je op twee dunne bandjes rijdt en dat je niet meer hebt dan twee hele dunne remkabels. Een helm zal dan echt niet veel helpen als er iets vervelends gebeurt. Brrrrrrrrr, maar toch ook wel heel erg kicken.

De vierde beklimming gaat vanuit Malaucène waar ik om 14.45 uur vertrek. Dit is voor mij een wat lastige beklimming i.v.m. zeer wisselende stijgingspercentage’s. Ik trap een hoge frequentie en het gaat lekker rustig, maar het vordert wel. Om 17.15 bereik ik weer de top.

Om 18.30 vertrek ik pas uit Sault omdat we daar even zitten te praten met wat Frans sprekende wielrenners. We hebben geen haast en een praatje met hun, wat met handen en voeten gaat omdat wij bijna geen Frans spreken, is wel gezellig. Het verbaast hun zeer dat er mensen zijn die de berg 5 keer op één dag beklimmen. Na een paar ferme handdrukken en bemoedigende woorden (denk ik) vertrekken we weer om de laatste klim te doen.
Zelf vind ik deze beklimming erg saai. Gewoon je ding doen en er niet al te veel bij nadenken dan maar. Eenmaal bij Chalet Reynard wordt het pas weer interessant. Nog 6 km en we zijn er. Het waait echter weer verschrikkelijk hard. Moet onderweg erg opletten dat ik niet van mijn fiets geblazen wordt. Bij sommige windvlagen word ik meters naar links of naar rechts geblazen. Is dit nog leuk? Nou, eigenlijk niet, maar ik moet naar de top dus het is niet anders. Om 20.45 uur bereik ik de top. Het is erg heftig geweest.

Direct maar even naar Lex gebeld dat ik er weer een (fiets)klusje op heb zitten. Dan dalen om in het donker weer terug te zijn waar ik ruim 16 uur eerder vertrokken ben.

Die is dus binnen. Nog één klus te doen en mijn doel is bereikt. Als eerste persoon alle titels binnen halen. 

 

Forestier op 10 mei
De laatste klus.
Zo langzamerhand weet ik natuurlijk wel dat het nog wel even moet gebeuren maar dat het geen enkel probleem zal moeten zijn. Mechanische pech kan echter natuurlijk wel roet in het eten gooien. Gewone tijd opstaan en het zoveelste bord spaghetti naar binnen werken (voor mij een vast patroon waar ik niet van af wil wijken).

Om 08.30 uur vertrek ik voor de zoveelste keer om een klusje te klaren. Het zonnetje schijnt lekker en ik heb er zin in. De route zal ik nu niet helemaal beschrijven want dat staat inmiddels al in mijn vorige verslagen. Lekker trappen en genieten van de omgeving, dat is nu mijn motto. Niet druk maken of ik het kan, dit is namelijk voor mij geen vraag maar een weet.
Onderweg kom ik weer de …schapen tegen. Wat is er toch aan de hand met schapen? Waarom moeten zij dezelfde weg bewandelen waar ik ook langs moet? Maar goed, het leven is mooi op de Mont Ventoux en ik geniet.
Vlak bij Chalet Reynard staat Jacq weer klaar met de auto voor de broodnodige hulp. Fietsen maar weer eens verwisseld en een lekker bakkie cappuccino oploskoffie. Smaakt prima als alternatief voor de Senseo cappuccino. Een broodje erbij en een beetje babbelen dat het lekker gaat.
Goed, we vertrekken maar weer eens om naar de top te gaan waar ik om 11.35 uur aankom.
Lekker warm boven. Kom er daar achter dat ik vergeten ben om de camera in de auto te leggen. Niet erg handig van me, maar ik heb een lieve echtgenote die dat ding best voor mij wil ophalen. De helm maar weer op en knallen naar Malaucène. Allemachtig, wat is dat toch kicken. Volgas weer dalen met snelheden die mijn adrenaline weer tot op een kookpunt brengen. Af en toe wel even realiseren dat ik niet bezig ben om mijn snelheidsrecord (90 km/uur) te breken, maar dat ik een klus aan het doen ben. Wel bij de les blijven.
Om 12.15 vertrek ik uit Malaucène voor de tweede en tevens laatste route.
Net voorbij Chapelle St.-Roch stap ik voor de laatste keer maar weer eens op de ATB. Ik zie Jacq straks wel weer bij Mont Serein. Zij vertrekt naar de camping in Bedoin om de camera op te halen.
Eenmaal weer op de ATB wel weer goed geconcentreerd fietsen want de komende kilometers zijn niet de gemakkelijkste. Ik merk dat mijn concentratie af en toe verslapt want tijdens een stukje lopen glij ik uit en knal ik met mijn enkel tegen een rotsblok. Niet erg handig van me. Begin te mopperen op mezelf, dat ik nog wel even deze klus af moet maken voordat ik mag beginnen te juichen. Dus, kop er goed bijhouden met datgene wat ik aan het doen ben, fietsen dus.
Op dit gedeelte van de route verwacht je niemand te zien, maar niets is minder waar. Meerdere wandelaars kom ik tegen op plekken waarvan ik denk: wat heb je hier te zoeken. Zij zullen zich ook afvragen waarom een fietser nu juist hier langs moet.
De route is nog net zo slecht als in het voorjaar van 2006 toen ik Grandonneur werd. Het pad, als je soms al kunt spreken van een pad, ligt bezaaid met keien die ik moet ontwijken met de beperkte stuurmanskunst die ik op ATB-gebied heb. Ach, een mens kan niet alles hebben.
Bij Mont Serein staat Jacq natuurlijk alweer klaar. Een lekker bakkie koffie en een broodje.
Goed, nu nog even de racefiets en de klus zit erop. Nog 6 kilometer genieten. Ik trap hem maar weer eens an en laat Mont Serein achter me en ga naar de top. Het is strak blauw en de besneeuwde Alpentoppen zijn een schitterend gezicht.

Tja, dan kom je om 15.30 uur aan op de top. We omhelzen elkaar en vieren samen dat het gelukt is. Als eerste in alle klassementen.

Doel bereikt. 

Wat voel ik eigenlijk op zo’n moment. Blijheid, vreugde en ook het besef dat ik dit soort dingen kan, en mag doen. Ik ben een zeer bevoorrecht mens.
Dan wil ik heel graag enkele personen informeren.
De belangrijkste voor mij natuurlijk als eerste, en daarna Lex. Als hij hoort dat ik aan de telefoon ben, dan weet hij alweer genoeg.
Inderdaad de eerste.

Na de fotosessie gaan we naar Chalet Reynard voor een kop koffie. Lekker op het terras en genieten van alles en nog wat. Ik vertrek voor het laatste stuk naar Bedoin. Net voor mij vertrekken ook enkele wielrenners voor de afdaling. Ik ken mezelf en weet dan al dat zij niet als eerste beneden zullen zijn. Inderdaad, niet erg verstandig om zo te denken, maar ik kan er niets aan doen dat dit door mijn gedachten schiet. En ja hoor, ik knal ze met een noodgang voorbij, nog even kicken van de snelheid.

Bij St. Estève vind ik het genoeg en het laatste stukje gaat dan ook lekker rustig en relaxed naar Bedoin. Ach, het is maar wat je rustig en relaxed noemt.

Om 17.00 uur zijn we weer terug op de camping. Een heerlijk fietstochtje gehad. Nu spullen inpakken en morgen weer naar huis.

 

Tot slot:
Het is allemaal gelukt ondanks dat ik mijn oorspronkelijke planning niet kon aanhouden. Zelf plan ik deze fietskunstjes altijd erg strak, dit i.v.m. mijn training en voeding. Laatst zei iemand tegen me dat je best eens van een planning af kan wijken om tot hetzelfde resultaat te komen. Een wijs persoon.

In de zomervakantie ging ik nog even bij de berg langs. Nu alleen maar voor mezelf lekker een stukje trappen, zonder aan klassementen te denken. Ik had van de webmaster gehoord dat Joanne Simpson de trap naar het monument ging openen en dat Joanne het wel leuk zou vinden als ik meereed naar boven; iederéén was tenslotte welkom. Het was een geweldige belevenis en een mooie afsluiting van mijn Ventoux-avonturen!

Met de vriendelijke fietsgroeten,

Edwin Kamp: CingléGalérienDiableCannibaleForestierGrandonneur. Oftewel: Heerser van de Kale Berg...

Pin It
e-max.it: your social media marketing partner