Diable du Mont Ventoux, hoe laat je het zover komen Ruud? - Tranen bij Tommy

Artikelindex

Tranen bij Tommy
De laatste kilometers gingen echt vanzelf, je doel is bijna bereikt, je voelt jezelf een held, ik raas naar boven,
god wat had ik nog over! Maar wat gebeurde me toen ik Simpson voorbij reed? Meestal roep ik Tommy, maar nu schoot ik helemaal vol. Ik begon te janken op mijn fiets. Nog geen jaar geleden had ik daar nog gestaan met mijn vader, 82 jaar oud, kerngezond, fietste nog elk jaar 8000 kilometer, op een gewone fiets. In februari hebben we hem te plotseling verloren, zijn drie fietsen staan nu werkeloos in de garage. Nu voel ik pas echt dat ik voor hem hier aan het fietsen ben! Doorrijden zegt hij, dan haal je het nog binnen drie uur.

Peter en Bert verschijnen met de auto langszij, kijken me aan, en rijden op mijn verzoek meteen door naar de finish, ze begrepen me, ze voelden waar ik op dat moment mee worstelde, daarvoor zijn het ook vrienden waarmee je op pad bent.

Na 2.59.10 passeer ik de streep voor de vijfde keer, om 21.27 uur, gemiddelde hartslag gezakt naar 128 slagen. Yes, ik ben de eerste Nederlandse DIABLE du MONT VENTOUX! 

Stempelen, tijden noteren, felicitaties, jasje aan want het werd al fris, helm op en naar beneden. Het werd al aardig donker, Pierre had fluorescerende strepen op zijn kleding, ik had een fel geel jack aan. In de afdaling kwamen we nog diverse renners tegen, gewapend met mijnwerkerslampjes op hun helm, verlichting op het stuur etc. Die gingen voor 9 of 10 keer, het weer was perfect voor die gasten. Mij niet gezien, eerst lekker douchen, wat eten en daarna direct naar onze stamkroeg brasserie Relais du Ventoux. Het bier smaakte best, de eerste drie had ik zo op, trouwens die laatste zes ook wel! Nederland had zich net geplaatst met strafschoppen tegen Zweden, dat hebben we dus even gevierd. Ondertussen diverse mensen gebeld en ge-sms't, waaronder Lex, die zich op dat moment in de Jura bevond, op weg naar zijn Ventoux… (Cinglé)
De volgende ochtend hadden we een ronde rond de Ventoux op het programma staan; in Brantes hebben we veel langer dan normaal op het terras gehangen.
Zo, nu richting le Bourg d'Oisans; de Marmotte was het volgende doel.

Wanneer ik me in ga schrijven voor Cannibale du Mont Ventoux weet ik nog niet, maar ik voel dat onze Belgische wielerviend Dominic Rosé niet lang meer alleen deze titel zal dragen. Wie durft?… Of moet ik het doen?

 

In totaal 52 keer

De door mij aangehouden volgorde van beklimmingen is puur praktisch geweest in verband met de fietsenwisseling. Je hoeft dan maar één keer te wennen. Inclusief deze vijf keer zit ik nu totaal op 52 beklimmingen, altijd helemaal tot boven, de meeste keren vanuit Bedoin. Nou begint mijn vrouw ook al te piepen over drie keer, helaas heeft ze het óók over de Ventoux, en niet over iets anders!
Trouwens, ik heb altijd meer moeite met de Malaucène-kant dan met de Bedoin-kant, vanwege het onregelmatige verloop.

Bedankt, iedereen die op welke wijze dan ook betrokken geweest is bij deze geslaagde poging! Peter, Bert en Pierre zijn door mij getrakteerd op een voortreffelijk diner bij l'Escapade, in Bedoin.

Mijn volgende serieuze uitdaging: Lake Taupo Challenge Nieuw-Zeeland, 26 november 2004,
175 km. 10.000 deelnemers. Wij bikkels fietsen dat rondje dus twee keer die dag! Vijf keer is te…


Ruud de Bont, 43 jaar, Diable du Mont Ventoux
Reacties: info_at_alfanova.nl

Naschrift: op 3 mei 2011 beklom Ruud op zijn 50ste verjaardag de Ventoux voor de 100ste keer.

 

Pin It
e-max.it: your social media marketing partner