Het verhaal van een kleine muis die de Reus versloeg - Vierde beklimming

Artikelindex

Vierde beklimming
Het is 16u42 wanneer ik in Malaucène de vierde beklimming aanvang. Langs de weg is geen renner meer te bekennen. Ik ben zeker de laatste die hier vandaag nog de beklimming begint. Ik rijd onmiddellijk bewust traag en op het kleinste verzet om de benen weer aan het klimwerk te laten wennen. Mijn lichaam begint overal pijn te doen.
Tot aan het Belvédère valt de beklimming fysiek nog mee al valt het moreel nu heel zwaar. Het is voortdurend vechten tegen de eenzaamheid en ik moet mezelf steeds weer opjutten om verder te rijden. Nu komen ook die fameuze vier zware kilometers tot de Mont Serein eraan. Ik weet dat ik nu keihard moet doorbijten want dan is het zwaarste van de beklimming achter de rug. Mijn onderrug doet fel pijn. Dit staat me fel tegen.
Eindelijk kom ik aan Mont Serein. Daar staat Rogette. Ik maak van de gelegenheid gebruik om even te stoppen en alles een beetje op zijn plooien te laten komen. Ik stap terug op de fiets en begin nu aan de loodzware kilometer tot aan Tournant de l’Anglais. Nu is het keihard. Voor de afwisseling neem ik het stuur onderaan beet en ga recht op de trappers lopen. Dit valt fel tegen want ik moet onmiddellijk weer gaan zitten. Alles valt nu tegen, zowel moreel als fysiek. Ik weet dat de twee kilometers voorbij Tournant makkelijker rijden en dat geeft me de moed om door te bijten.
Ik kom nu aan de bocht naar rechts en zie het observatorium. Uit ervaring weet ik dat nu nog een zware kilometer volgt tot de laatste haarspeldbocht ongeveer 500 m vóór de top. Als ik dit doorkom weet ik dat het ergste van dehele onderneming voorbij is. Met demond volledig opengesperd rijd ik naarboven. Eindelijk, na 2u13’, bereik ik voor de vierde keer het observatorium. Het is nu 19u08 en de thermometer geeft 11° aan. De toeristen zijn hier, buiten een zestal uitzonderingen die van de zonsondergang willen genieten, ook verdwenen. Ik krijg het heel koud en trek onmiddellijk het windjack aan.
Ik vat nu de afdaling naar Sault aan en de koude lucht heeft me onmiddellijk in zijn greep. Ik zit te schudden en te beven op mijn fiets maar ik wil zo snel mogelijk beneden zijn, daarom stop ik niet meer om nog meer kledij aan te trekken. Ik merk dat de weg er na le Chalet Reynard nat bij ligt. Het heeft hier enkele uren geleden geregend. Gelukkig ben ik daar niet door gezegend geweest. Na 45’ dalen kom ik in Sault aan. Ik wil nog een blik rijst naar binnen werken maar ik krijg het maar voor de helft leeg. Dan maar een zakje vloeibare voeding erbij. Zokan ie wel weer.

e-max.it: your social media marketing partner