Eén wel, één niet... - Klim 5: Sault

Artikelindex

Klim 5: Sault – Top 5
In Sault aangekomen wachtte ons een verrassing… de stempelklok aan het Office du Tourisme werkte! Hier hebben we dus ook een mooi stempeltje op de juiste plaats gekregen, maar we hadden ook nog een “echte” stempel nodig op onze stempelkaarten. Even door de dorpskern gewandeld, maar blijkbaar waren alle zaken reeds gesloten. Een paar straten dieper in het centrum zijn we in het hotel- restaurant binnengestapt, maar hier hadden ze geen stempel. Uiteindelijk in Pizzeria “Les Granges” was de eigenaar zo vriendelijk om ons vertellen dat een stempel op dit uur heel moeilijk te vinden was en hij vroeg of hij de kaarten niet zelf mocht invullen en aftekenen, om ons te helpen, wat we natuurlijk geaccepteerd hebben. Nu snel even wat afspreken met de vrouwen, want het was ondertussen donker geworden. Zij zouden ons met de auto volgen op een honderdtal meters, omdat de schijnwerpers van de wagen anders een te zware schaduw voor ons zouden vormen. We zouden dan te weinig zien met onze beperktere fietsverlichting. Nu werd het ook te moeilijk om nog foto’s te schieten onderweg.

Start = 21u25
Beenstukken, armstukken en dikke handschoenen weer uitgetrokken, we moesten weer verder. En zodoende begonnen we aan de laatste klim, voor mij was het de 5de, voor Marc was het de 4de klim naar de top. Veel geknor en gestommel in de graskanten gehoord tijdens deze klim, we vonden het goed om weer hardop te praten, om zodoende de dieren te waarschuwen voor onze komst, zodat ze zeker niet de weg opliepen en zouden schrikken. De klim was eentonig maar zeker niet steil, een behoorlijk tempo kon worden aangehouden. Maar weeral konden we geen hartslag meer aflezen omdat het te donker was geworden. Op het gevoel dan maar verder gereden, we voelden ons nog betrekkelijk goed na zoveel uren op de fiets. We konden ons ook moeilijk oriënteren in het donker, pas toen we het wit geschilderde “1km” op de weg zagen staan wisten we dat we dichtbij Chalet Reynard waren. Daar nog heel even gestopt om nog wat te drinken en dan begonnen aan de slotklim, aan de laatste 6km, die nog voor ons lagen. Het was donker daarboven, vanmorgen hadden we nochtans licht gezien op de toren, nu konden we het silhouet van de toren slechts af en toe even opmerken in het donker. Het liep wat minder goed nu, maar nu was er geen denken meer aan opgeven. De vrouwen reden nu naast ons en licht van de koplampen gaf een duidelijk zicht op de weg. De wind kwam soms even een duwtje in de rug geven, maar soms ook behoorlijk tegenwerken. Rukwinden deden soms wat zigzaggen en soms zaten we bijna naast de weg, het was of een onzichtbare hand me soms bij de schouders nam en me lichtjes heen en weer schudde. Maar de laatste kilometers waren prachtig, in het donker doemde de toren nu steeds duidelijker en groter op, we merkten duidelijk dat we naderden, nog een luidkeelse groet naar Tom Simpson, vanaf daar wisten we dat het nog één kilometer werken was. Toen beseften we het, Marc reed vandaag zijn 4 keer naar de top en ik zelf mocht me vanaf nu Diable du Ventoux noemen…

Top 5 = gehaald omstreeks middernacht
Yes, I did it!
De felicitaties van de vrouwtjes waren welkom, evenals een warme jas, want daarboven stond weer een stevige koude wind. Snel nog wat foto’s gemaakt en de laatste afdaling naar Bedoin en het vakantiehuis voorzichtig aangevangen.

Toen zat er op, plotseling was het gedaan, ik had mijn doel bereikt !!!
En toen voelde ik het … het “Mont Ventoux virus” had me nu pas echt goed te pakken… Tja… en nu ???

Lucien Valkenborgh

 


Naschrift: Marc Claesen werd al eerder Cinglé en Galérien. Op 29 juli werd hij alsnog Diable. 

Pin It
e-max.it: your social media marketing partner