Eén wel, één niet... - Maandag 01.05.06

Artikelindex

Maandag  01.05.06

Omdat voldoende drinken tijdens het beklimmen van de Ventoux onmisbaar is en omdat de boswegen vrij lang kunnen uitvallen, dachten we dat het een goed idee zou zijn om in de buurt van Les Grands Pins wat extra drank te kunnen nuttigen. Een beetje in strijd met ons gevoel van milieu bewust zijn, besloten we toch een paar flessen water en een energiedrankje gaan verstoppen in de buurt van Les Les Grands Pins. Dit zou later een welkom extraatje betekenen, met het voordeel dat niet alle drank van beneden reeds moest meegenomen worden.
Met onze zakken goed vol gestopt vertrokken we aan Plaine des Hermitants, zo’n 500meter hogerop dan Chalet Reynard. Onze planning was om Route des Chamois in de omgekeerde richting te rijden en dan via Route des Cèdres weer af te dalen naar Bedoin. Opgelet hier, Route des 'Chamois' staat nergens aangeduid! Wie het bordje “St Estève” volgt, gaat de foute kant uit, wij ook dus, totdat we op onze hoogtemeters zagen dat we al meer dan 100 hoogtemeters te laag zaten dan aangegeven op de kaartjes, dit kon niet en dus keerden we om en moesten een vrij zware en onnodige klim nemen. Vanaf deze positie loopt Route des Chamois in het begin dichtbij (bijna parallel) de weg naar de top. Mooie uitzichten hier, zowel naar het dal beneden, als naar het observatorium op de Ventoux, dat op sommige momenten prachtige beelden opleverde. De zeer matige klim is zeker geen probleem, de weg vond ik zelf ook niet echt een probleem, zelfs niet met mijn semi-slicks. Het is natuurlijk wel nodig om over voldoende rijervaring te beschikken, om bijvoorbeeld schuivers tijdig te corrigeren, om ver genoeg vooruit te kijken en om tijdig van kant te kunnen wisselen. Halfweg “loopt” het alweer veel beter, het gaat dan zelfs licht bergaf tot aan de wegwijzer van Les Les Grands Pins. 

Twee flesjes water en enkele energiedrankjes werden in de buurt verstopt en de afdaling naar Bedoin werd ingezet. Nu was het met semi-slicks wel oppassen geblazen, gruis en stenen volgen gaten en kuilen in snel tempo op, bochten nemen moest voorzichtig gebeuren. Op een bepaald moment liep er een everzwijntje voor ons op de weg, dat echter snel weer het bos indook. Oppassen voor zijn familieleden dacht ik bij mezelf. Uiteindelijk kwamen we weer heelhuids op de grote weg naar Bedoin.
‘s Avonds overliepen we nog eens de mogelijkheden, de problemen, kortom … onze strategie die ons naar een plaats op de lijst bij de bestaande 4 diables moest voeren.
We besloten dat morgen een rustdag zou worden, we zouden dan rustig de tijd hebben om ons te prepareren en alles klaar te leggen; woensdag zou de grote dag worden.

e-max.it: your social media marketing partner