Lucien & Marc Cannibales du Ventoux - Klim 3

Artikelindex

Klim 3: Malaucène – T. de l'Anglais – R. Chamois- Plaine des Hermitants – Top 3: (06h45 –10h28)
Derde keer, goede keer… Dat dachten we althans, want bij mijn fietsmaat Marc draaide het nu niet meer zo goed als voorheen. Hij zag ‘zwarte sneeuw’, zei hij, en de benen waren stilaan helemaal ‘kapot’ aan’t gaan… De fietsers onder ons zullen deze taal wel zonder meer begrijpen…. Maar we moesten verder, kom op Marc, denk aan waarom we hier zijn, denk eraan hoe veel we getraind hebben, even rustig peddelen, maar wel blijven doorgaan, blik twee meter voor je op het asfalt, pijn doet niet echt pijn, het is nu of nooit meer, weet je nog vorig jaar … Mijn vrouw had de auto even verder naast de weg geparkeerd, en Marc gaf hier zijn helm af, hij wou de klim verder zonder fietshelm afwerken. 

       

Dan dacht ik weer aan de film van Marc Herremans en riep "Never give up!". Marc keek even op, en het leek alsof hij toen de knop omzette, "Never give up!", riep hij toen zelf, en ik wist dat de moraal weer goed zat, ondanks de moeilijke momenten. De wind en de koude tijdens de eerste beklimmingen zaten hier waarschijnlijk wel voor iets tussen. Wat verder passeerden we een bejaarde fietser met een grijze baard en knalrode trui, die met een vrij groot verzet, té groot volgens ons, heel traag op weg was. "Zou die ook helemaal naar boven fietsen?", vroegen we ons af, dit leek in onze ogen wel onmogelijk. Af en toe zag Marc nog wel wat "zwarte sneeuw", maar na een tijdje bleek alles weer weg gesmolten, de zon liet zich nu al weer goed voelen. Het leek alsof Mont Serein nu ineens véél verder lag, maar uiteindelijk bereikten we toch le Tournant de l’Anglais, waar onze volgauto stond te wachten met de mountainbikes. Weer wat extra gedronken, een koekje gegeten, schoenen gewisseld, en we begonnen nu vanaf hier aan Route des Chamois, de volgauto zou plaats gaan vatten aan Plaine des Hermitants. We kenden dit pad maar al te goed, eerste relatief vlak en dan afdalen tot Les Grands Pins, dan weer licht stijgend tot aan le Jas des Pèlerins, het liep naar het einde toe nog steeds geweldig, en na een klein half uur konden we de mountainbikes weer omwisselen naar de racefietsen. Wat een luxe nu, er was geen wind meer te bespeuren, en na het eerste off-road traject liepen de dunne bandjes weer als vanzelf. Desondanks moest Marc nog wat moeilijke momenten doorbijten. We naderden de top voor de derde keer nu, en nu waren we hier niet meer alleen, er waren nu al meerdere fietsers aan hun slotklim bezig. Er was nu beduidend veel minder wind. Gelukkig! Bovengekomen was een koppel zo vriendelijk om voor ons op het knopje te drukken, en ziezo, ook die foto hadden we, we konden weer… Toch maar weer de warme windstopper aangetrokken, en we konden weer afdalen, naar Bedoin deze keer. Na twintig minuten stonden we beneden op de markt. Letterlijk dan, het was immers marktdag in Bedoin. Toch even tussen de mensen door gewriemeld om te gaan stempelen, een archieffoto, en dan snel naar de auto, die voor de gelegenheid op de parking van La Route du Ventoux mocht staan. Eten ging nu al wat moeilijker, maar een sinaasappel tussendoor deed ook nu weer wonderen, Nadat de drinkbussen weer waren bijgevuld waren we er weer klaar voor, we moesten wel, de tijd liep…. Komaan !

e-max.it: your social media marketing partner