"Everyone's a Winner" - Malaucène – top – Sault

Artikelindex

Malaucène – top – Sault

Kleine anekdote. Voordat ik wilde beginnen stond er op een parkeerterrein een groepje Nederlandse tieners: jongens en meisjes. Op gympen en in "sportkleding", in een verscheidenheid zoals je dat normaliter alleen tegenkomt op een campingvolleybaltoernooi dat door het animatieteam is georganiseerd. Ze wilden fietsen huren en de Ventoux ook wel eens oprijden. We kwamen wat aan de praat en een paar meisjes vroegen wat nerveusjes aan mij of je deze klim goed te doen was. Dat hangt natuurlijk van je getraindheid af. "Niet", was het korte, krachtige en wat lacherige antwoord… Suc-6 jongelui!

Dit is mijn favoriete beklimming, deze ligt me erg goed. Het wegdek is van een prima kwaliteit, de beklimming kent wel steile stukken maar er zitten ook delen tussen waar de spieren wat minder zwaar belast worden en daarmee wat relatieve rust hebben. En, de uitzichten zijn adembenemend mooi. Wat een vergezichten, wat een verschillen in het landschap: de Gard, de Drôme, de Vaucluse en in de verte de Alpen. Een schitterende diversiteit.
Vanwege de stralende zon zat mijn windjack weer in het rugzakje. Ineens was het een stuk drukker geworden. Ik had me voorgenomen dat ik niet voor de bolletjestrui zou gaan maar ik kan het toch niet laten om op mijn voorgangers te letten. Hoe ze rijden, in welk verzet. En om ze in te halen. Omdat de zwaarste rit al goed was gegaan en de benen prima aanvoelden reed ik de een na de ander voorbij. Het was volop genieten. De benen bleven goed, de ademhaling rustig, ik voelde me sterk, krachtig. 50 jaar en al die jongere kerels voorbij gaan. Een rudimentair stukje "willen-winnen" stak toch stiekem even de kop op. Totdat ik werd voorbij gestoven door een "echte" wielrenner. Dat relativeerde alles en ik kende mijn plaats in de rangorde weer.

Ondertussen genoot ik enorm van het landschap en de uitzichten. Ook voelde ik een andere blijdschap in. Ik wist toen al dat ik het allemaal zou gaan halen en dat ik toegevoegd zou gaan worden tot de groep der Cinglés. Ik wist dat als ik de tweede klim goed door zou komen, de derde geen probleem zou gaan worden. Ruim binnen de 2 uur was ik weer boven. Kermistijd!

De afdaling tot Chalet Reynard is heel goed te doen. Het mooie van dit stuk vind ik om te zien wie er allemaal naar boven gaan. Diep respect voor iedereen, in het bijzonder alle oudere mensen en jonge kinderen. Ik zag een meisje van ongeveer 11 jaar die met een heel trots gezicht bezig was aan haar laatste kilometers. "Everyone's a Winner" zong Hot Chocolate in de jaren '70. Zij ook. Het stuk na Reynard tot aan Sault vind ik lastig. Bochtig, onoverzichtelijk en hele stukken met bijzonder slecht wegdek. Het materiaal heeft het zwaar te verduren. Wetende dat daar duizenden fietsers per jaar overheen gaan, dan mogen daar zo langzamerhand wel eens wat aan gaan doen. Maar goed, Sault ook in goede orde bereikt. De Provence op zijn best. De lavendelgeuren komen je van alle kanten tegemoet. In Sault was het heet. Goed drinken, eten en rusten. Mijn stempeltje gehaald in een van de vele café’s. Ik zocht over de lavendelvelden heen naar de Mt. Ventoux maar kon deze niet vinden. Deze was ingepakt door donkere wolken, die langzaam aan dreigend richting Sault kropen. Ik wist dat iedere kilometer die ik nu nog droog kon rijden mooi meegenomen was.

e-max.it: your social media marketing partner