"Everyone's a Winner" - Bedoin – top – Malaucène

Artikelindex

25 juli 2011

Ik heb gekozen voor de route die de meesten waarschijnlijk zullen nemen: Bedoin, Malaucène, Sault. Eerst de zwaarste en als laatste de makkelijkste. Ik wilde zo vroeg mogelijk beginnen. Eén van de verzwarende omstandigheden is de warmte. Bij warm weer is mijn hartslag al snel 5-10 slagen per minuut hoger, alleen maar om lichaamswarmte af te voeren. Da’s verloren energie. Bij een gemiddelde klimtijd van 2 uur x 3 beklimmingen scheelt je dat zo’n 2700 hartslagen. En het kan daar snoeiheet zijn (maar ook heel koud …).
Om half 7 heb ik mijn eerste stempeltje gescoord. Ik zal het eerlijk zeggen: ik had wat buikpijn. Normaliter ben ik niet zo’n stressgevoelig ding. Maar het was voor mij het verkennen van mijn grenzen. En ligt deze inspanning nou binnen mijn mogelijkheden of niet? Het antwoord zou die dag gegeven worden…

Bedoin – top – Malaucène

In Bedoin ben ik naar de startstreep gereden. De lijn in het wegdek die markeert waar de klim officieel begint. Kilometerteller op 0, de Garmincomputer op 0 en nog 1x een zucht: beginnen maar!
Ik heb wat gemengde gevoelens bij deze beklimming. Wat ik bijzonder vind is dat je op een of andere manier deelt in de wielerhistorie van deze berg. Alle grote namen zijn je op dit stuk asfalt voor gegaan: Anquetil, Coppi, Mayo (in 54 minuten!!), Indurain, Fignon, Pantani, Hinault, Merckx, Lemond, Armstrong, Contador, Simpson (…), Jansen, Kuiper, Zoetemelk, Den Hertog; noem ze maar op. Maar het 11 km lange stuk door het dichte bos vind ik ronduit saai. Je ziet alleen maar bomen (uiteraard) en een smalle kronkelweg naar boven. Heel langzaam tikken de kilometers onder je wielen door en ben ik op zoek naar de bevrijdende ruimte die je kan zien bij Chalet Reynard. Langzaam aan kreeg de zon grip op de dag. Het zal ongeveer 15 graden zijn geweest. Ik voelde dat de benen goed waren. Het fietsen ging me goed af, de banden maakten het vertrouwde zoemend geluid in een duet met de weg. Met een hartslag die amper boven de 140 kwam zat ik onderin de aërobe zone. Prima dus, alles goed voor elkaar. Ik was even alleen op de wereld. In een bijna devote stilte.

Na het nog gesloten Chalet Reynard begint het stuk dat ik het allermooiste stuk van de dag vind: deze 6 kilometer naar de top. De Ventoux zoals we die uit de boekjes kennen: kaal. Vooral de laatste bocht naar links voor het monument van Simpson, op kilometerpunt 19,7. In een eerdere beklimming, op een hele zonnige dag, zag ik toen voor me een indrukwekkend grote kom aan gele steenmassa zonder een sprietje vegetatie, een strakblauwe lucht, zwart asfalt met witte strepen en verder helemaal niets. Mondriaan had het zo in deze 4 kleuren kunnen schilderen. En koud dat het nu was!! Ik schat ongeveer 5 graden en een loeiharde mistral tegen. Regelmatig werd ik naar links geduwd en kon ik niet veel harder dan 8-9 km/u. Rustig blijven, niet gaan forceren; de top komt vanzelf wel. Die bereikte ik redelijk eenvoudig. Mijn verkleumde en blauwgekleurde vingers hadden moeite om de rits van het rugzakje te openen om een banaantje te pakken. Behalve de restauranteigenaar, die net de deuren opendeed en mij de tweede stempel gaf, was er niemand. Een verademing. De vorige 7 keren dat ik daar was, was het een grote kermis. Mijn bedoeling was om rond de 2 uur boven te zijn maar ik heb het wel heel rustig aangedaan met 2.15 uur. Mayo zou dan al hoog en breed met zijn bosje bloemen weer in zijn hotel zitten naast de rondemiss, gedoucht en wel.

In afdalen ben ik niet zo’n held. Ik heb het idee dat ik boven de 80 de controle over mijn fiets verlies én omdat ik de rijstijl van de Fransen niet vertrouw. In een afdaling naar Bedoin ben ik ooit bijna tot moes gereden omdat een tegemoet komende automobilist zo nodig nog even een voorligger wilde inhalen… Alleen als de weg heel overzichtelijk is dan wil ik wel. Maar boven de 75 kom ik zelden. Toch is dit een heerlijke afdaling: brede weg, heel overzichtelijk, prima wegdek en een schitterende natuur. Voor ik het wist was ik al in Maulaucène. "Café au lait, s’il vous plait"; later gevolgd door een bidon sportdrank en tweemaal een bezoek aan het toilet. Klaar voor de tweede klim. Oh ja, niet vergeten; stempeltje gehaald bij de fietsenmaker.

e-max.it: your social media marketing partner