Een weekje Provence in mei... met vijf officieuze Cinglés tot gevolg... - Gerard

Artikelindex

Gerard
We stonden vroeg op (6 uur), goed eten en daarna om 7.15 op de fiets. Het was gelukkig weer windstil. Met Chis op kop reden we in een rustig tempo Roaix uit over de hoofdweg via Vaison naar Malaucène. De 'streep' trokken we bij de bakker voor. Helaas bleek deze ingecalculeerde steun voor het laatste stukje (een flan kun je dan wel gebruiken) vandaag gesloten. 
Na enige foto's gingen we op weg. Na 450 meter mis ik mijn bril, dus omdraaien en jawel hoor, in een bloembak bij de bakker lag 'ie te schitteren in de zon. Bril in de helm gekneld en voor de tweede keer de teller op nul. Chris, Albert, Hanneke, Jan en Jaap waren in geen velden of wegen meer te bekennen! Alleen op weg en proberen in het ritme te komen. 
De klim van Malaucène is mooi. Prima weg, ruimte voor fietsers en afwisselend. Het eerste moeilijke stuk, vier kilometers van om en nabij (en ook boven) de 10% doemden al spoedig op. Ritme houden bij 8-8.5 km/u ging goed. 
Na kilometers van 6-8% doemt opeens het skidorp Mt. Serein op (hier staat een webcam, zie onder 'weer' op de deze website). Even is het vrijwel vlak, daarna de haarspeldbochten. Met prachtige uitzichten naar het noorden, klim ik verder over het gladde asfalt.
Ruim 4 km onder de top is het een prachtig gezicht, de weg slingert zich tegen de kale berg op. De toren lijkt zo dichtbij. Toen ik de weg voor me afkeek, zag ik twee bekende BC-tenues. Ik vermoedde Hanneke en Jan. Dat gaf moraal. Met een goede druk op de pedalen leg ik deze mooie laatste kilometers af. Op de top bleek het een nieuw record, 2.11.16. Windstopper aan en afdalen naar Chalet Reynard., een plek voor een lastige beslissing: afdalen naar Sault of naar Bedoin.

Ik rijdt Jan achterna naar Bedoin. Daar hebben we bij het fonteintje een flan genuttigd, de bidons gevuld, helm en bril weer af, pet op en daar gingen we weer voor de tweede keer. Jan en ik waren wegens een sanitaire stop zo'n 200 meter achter op Hanneke. Ik besloot de eerste kilometers te versnellen en bij St. Colombe was ik naast Hanneke. Met een beetje overmoed gaf ik het tempo aan tot na de bocht bij St. Estève, waar we 'het bos' inreden. De wetenschap van 10 km van 10% is niet zo'n prettig vooruitzicht. Hanneke ging vast vooruit…
De enige richtpunten waren drie vrouwen in auto's, een Engelse, een Duitse en een Vlaamse. Hen kwam ik 5 keer tegen. Blijkbaar reed ik sneller dan de 3 ega's. De snelheid zakte tot 8, later tot 7 en soms even 6 km/u. Het grote ploeteren in het bos was aan de gang. De kilometers gaan dan langzaam. Na meer dan een uur en met behoorlijk stijve benen kwam het Chalet in zicht. Even 500 meter rustiger trappen om aan de laatste 6 te beginnen. Voor me zag ik in de verte Hanneke nog net, achter me reed Jan. Hij kwam snel dichterbij en haalde me 3.5 km voor de top in. De laatste 2.5 km zij erg zwaar (9.5-11%). Onder aanmoedigingen van Jaap kwam ik boven. Het duurde al trillend zeker 5 minuten voor ik aanspreekbaar was. De tijd 2.22 en een beetje was eigenlijk best goed.
Na boven de bidons bijgevuld te hebben en cola gedronken, en een banaan gegeten te hebben, dalen we af naar Sault. Na het Chalet eerst een paar km van een paar %, daarna 4-5%. Onderweg komen we Chris en Albert tegen. Zij zijn alweer onderweg naar boven voor hun derde beklimming. Het lastige is dat de laatste 700 meter van de afdaling klimmend moeten worden afgelegd. Hanneke, Jan en ik gebruiken op een terras in Sault cola/orangina en een stuk welverdiende appeltaart.
Bij km 26 gaat de teller weer op nul en daar gingen we voor de derde maal. De eerste 16 km tot het Chalet bleven we bij elkaar, meestal met de 30 voor geschakeld werden de krachten zoveel mogelijk gespaard. Deze beklimming staat bekend als de 'mietjeskant', maar na ruim 120 km voel je al erg veel spieren en is zitten op het zadel niet altijd een pretje. De laatste 3 km naar het Chalet verlopen vrijwel vlak, benen strekken, een beetje rekken en er vol in voor de laatste 6 km.
Dat dacht Jan in ieder geval. Hij had waarschijnlijk de laatste km van de 11-stedentocht in zijn hoofd, want hij was al snel niet meer te zien. Een bocht voor me reed Hanneke. Aan de bewegingen te zien was het beste er bij haar ook af. Zelf probeerde ik zo zuinig mogelijk de eerste 3.5 km te klimmen, zodat ook de laatste 2.5 km zonder een voet aan de grond konden worden afgelegd: dat lukte! Jaap stond klaar met de camera, Jan gaf me er vijf. De tijd, 2.11, was niet slecht. Wat eten en drinken en afdalen aan mijn favoriete kant. Na de eerst km wordt de weg fraai. Op de stukken van 10-12% even niet bijremmen en de snelheid schoot boven de 60. De moraal was OK, dus ging ik er eens goed voor zitten en daalde heerlijk af. Jaap met de auto heeft me niet ingehaald. De maximale snelheid boven de 80. Na heerlijk in 't zonnetje gewacht te hebben, reden we met z'n drieën de laatste 17 km naar Roaix. We waren er weer om 19.00 uur. Moe en voldaan.
Wat voor Hanneke gold, gold ook voor mij. Nooit eerder zo'n zware prestatie volbracht. Napraten zullen we nog vaak over deze mooie warme dag Zuid-Frankrijk.

Er zijn weer 5 Cinglés toegetreden. Hanneke, Jan, Albert, Chris en Gerard. Wat begon als een grapje bij de voorbespreking was werkelijkheid geworden. Ieder op haar of zijn eigen manier was trots op de prestatie.

Pin It
e-max.it: your social media marketing partner