Op herhaling op de Mont Ventoux - D-Day 2

Artikelindex

D-Day 2
20-06-2006, zowel mijn 35ste verjaardag als, belangrijker nog, de grote dag waar ik een jaar met veel plezier naar uit had gekeken. Geen zenuwen zoals het jaar ervoor. Mijn doordachte, intensieve voorbereiding en goede materiaal gaven mij een goed gevoel van gepast zelfvertrouwen. Om 05.30 uur ging de wekker. Douchen, ontbijt
(4 NL krentenbollen, 2 bananen, energie drank en 1 liter water), 750 cc bidons aftoppen (6x waarvan 3 met Energy Boost van Leppin en 3x met water), benen en onderrug insmeren met Sportsbalm, auto inladen met helm, windjack, veel water, Gatorade, Red Bull, bananen en ander proviand en klaar voor deze mooie dag. Pa achter het stuur en zoonlief op de fiets (overigens ook achter het stuur). Van het hotel via het bakkertje in Bedoin voor mijn eerste stempel (dit kan bij elke bar, bakker en de toeristenbureaus in alle de drie plaatsen), naar de marmeren streep gereden, mijn Ciclo Hac4 fietscomputer geactiveerd en Go.  De eerste relatief vlakke kilometers gingen moeizaam, twijfel inzake mijn ambities die dag maakte zich een klein beetje meester van mij. Doortrappen, niet zeuren en verstand op nul verdreven mijn mindere gevoel en in het beruchte bos kwam ik in het ritme.

        
Vliegen in het bos ja, maar hinderlijk? Relativeer en projecteer het beeld van ‘onbewogen’ kinderen in derde wereld landen met tientallen vliegen rond en op het hoofd en deze ‘extra zware’ Mont Ventoux dimensie raakt snel op de achtergrond. Moet zeggen, mijn eerste tocht naar de top liep perfect. Hartslag binnen mijn gestelde en gemeten grenzen, het tracé in het bos en door het maanlandschap waren mij welgezind, temperatuur aangenaam, wind acceptabel met af en toe een kleine uithaal en mijn vader ten behoeve van aanmoediging en foto’s op de juiste plekken gesitueerd. Oh ja, ijle lucht die het zwaarder maakt? Mijn inziens ook deze extra zware Mont Ventoux dimensie ietwat overtrokken.
In goede staat en vol vertrouwen na 2 uur rijden aangekomen op de top. Even met grappige gevoelens aan het jaar ervoor gedacht, pa maakt een foto van mij en praat even met een andere Nederlandse beklimmer. Ik naar het restaurantje beneden gelopen voor mijn tweede stempel (en de enige noodzakelijke stempel op de top). Terug bij de auto water en een blikje Red Bull gedronken, banaan gegeten, helm op, windjack aan en circa 5 minuten na mijn vader (i.v.m. enige foto’s in de afdaling) geconcentreerd naar beneden.

De afdaling naar Malaucène, schitterend en snel. Goede en doorgaans heel brede wegen. Testrijdende nieuwe van oorspronkelijke vormen ontdane Mercedessen? Ja. Echter zeer oplettende bestuurders, niet hinderlijk, niet roekeloos en zeer professioneel. Het geluid van met hoge toeren draaiende motoren was eigenlijk wel mooi. In het centrum Malaucène aangekomen eerst mijn derde stempel gehaald bij één van de vele horeca etablissementen, bij een andere tent mijn blaas geleegd. Vervolgens mijn lichaam weer bijgevuld met flesje Gatorade, koolhydraten/ eiwit reep en Squeeze gel, nieuwe bidons in de houders en op voor de tweede beklimming.

De klim vanuit Malaucène, hoewel qua karakteristieken min of meer gelijk aan de beklimming vanuit Bedoin (Bedoin heeft de reputatie de zwaarste beklimming te zijn), vond ik achteraf beschouwd het zwaarst. Niet zozeer fysiek omdat dit de tweede beklimming was maar vooral mentaal. Met name het feit dat je het karakteristieke beeld van de (kale en maanachtige) top van de Mont Ventoux geen enkele keer ontwaart, en dus geen richtpunt hebt tot ‘vlak’ onder de top (zie onderstaande foto), en vervolgens in korte afstand aanzienlijk wat meters opwaarts moet. Oh ja altijd leuk, ongeveer halverwege de klim door 2 ambitieuze, op het grote blad draaiende maar duidelijk nu al zwaar hijgende en arrogant naar mij kijkende fietskompanen ingehaald. De verleiding was groot aan te haken en vervolgens hen weer te passeren, maar mijn eigen tempo en hartslag waren mij heilig. Daarom riep ik tegen mijn vader dat ik ze nog wel zou ‘pakken’, hetgeen uiteindelijk geschiedde tussen kilometer 18 en 20. Zij ogenschijnlijk opgebrand en ik nog relatief fit. Haastige spoed en haantjesgedrag passen niet op de Mont Ventoux, eigen klim tempo daarentegen wel. Gezien mijn fysieke en mentale gesteldheid in de laatste kilometer, zat een derde beklimming voor die dag er dus ook nog in. Bovenop de top nog even mijn vrouw en moeder gebeld dat ik voor de één na laatste afdaling en laatste beklimming van die dag stond. Water drinken, Red Bull, banaan, mars, jack aan en helm op en weer naar beneden via het maanlandschap, langs Chalet Reynard en de goede afslag richting Sault. Snelheidsrecords moet je niet willen breken op deze afdaling, de breedte en gesteldheid van de weg plus de vele dennenappels zorgden bij mij voor een stuk voorzichtigheid.

Veilig aangekomen in Sault. Mijn vader de auto geparkeerd bij ‘Bar la Promenade’ en ik mij snel ontdaan van mijn helm en windjack (het was warm). Vervolgens het gebruikelijke ritueel van stempel halen bij eerder genoemde bar. De blaas legen aldaar was gezien de wachtende rij dames en heren geen comfortabele optie dus restte mij, gezien het naastgelegen en overvolle terras, niets anders dan in de auto op een acrobatische wijze een lege fles te vullen met mijn afvalstoffen. Vervolgens mijn benen en onderrug getrakteerd op een nieuwe smeerbeurt en mijn inwendige lichaam verwend met een flesje Gatorade, koolhydraten/ eiwit reep en Squeeze gel. Nieuwe bidons in de houders, voor het eerst die dag mijn iPod met stevige rock op mijn hoofd en voor de derde maal die dag in de ‘beugels’! Net zoals bij de andere twee beklimmingen waren ook hier de eerste 5-7km niet optimaal. Mijn vader op de juiste aanmoedigingspunten en de decibellen van System of a Down doorbraken mijn gevoel van vermoeide benen en pijn in de onderrug en gaven mij een boost. Vervolgens tot aan Chalet Reynard met relatief hoog tempo naar boven. Achteraf had ik beter wat spaarzamer met mijn energie kunnen omgaan, want in het ‘maanlandschap’ kwam ik de eerste echte en pijnlijke vermoeidheid van die dag tegen. Pijn in de onderrug en kramp in mijn voeten namen bezit van mijn gedachten en lieten mij tot aan de top niet meer los. Doorzetten en in een roes naar boven brachten mij mijn derde overwinning van die dag. Wat een heerlijk intens moment was dat. Mijn missie was volbracht, drie maal de Mont Ventoux op één dag waarbij tijdens de drie beklimmingen geen voet aan de grond. Een trotse vader neemt nog een laatste foto van een vermoeide Erik, een babbeltje met geïnteresseerde Engelsen toeristen, wat eten en drinken en winddicht ingepakt voor de laatste keer afdalen naar Bedoin. Rustig aan was mijn motto, wat ik in mijn euforie en met een kick snel liet varen. Het toetje van de dag moest in stijl maar wel verantwoord worden afgesloten. Na 09:38:59 uur (inclusief stops) en 08:04:20 uur (exclusief stops), een kleine 137 km, 4285 hoogtemeters, circa 200 foto’s verder en een laatste afsluitende foto bij de marmeren streep en mijn heerlijke sportieve fietsdag was ten einde en geslaagd.

Snel naar het hotel. Na een maand onthouding op het terras twee lekkere tapbiertjes genuttigd. Na het douchen de data van mijn fietscomputer en de door mijn vader gemaakte foto’s ge-upload naar mijn laptop en deze ‘geanalyseerd en geëvalueerd’ en vooral ook nagenoten. Na even een uiltje geknapt te hebben deden we ons
’s Avonds bij het hotel tegoed aan een heerlijke maaltijd met dito wijn, portje en cognacje. Een goede nachtrust was verzekerd. Natuurlijk moe, maar zwaar kapot na de inspanning van die dag was ik zeker niet. Een gezond lichaam herstelt opmerkelijk snel. Ook de dag erna voelde ik geen overdreven spierpijn waardoor een wandeling naar Bedoin om te eten en Nederland- Argentinië te kijken geen pijnlijke fysieke opgave was.

Terug in Nederland een briefje, mijn stempelkaart en vele pagina’s uitgeprinte data van mijn fietscomputer (is erg handig ter ondersteuning, elke 20 seconden een opname van tijd, snelheid, hartslag, etc.) per aangetekende post naar de heer Pic gestuurd. Circa 1.5 week later had ik de homologatie binnen.
Wederom een mooi moment en aanleiding om mijn foto slide show voor de zoveelste keer te bekijken en de tocht te herbeleven.

Hoewel ik een drievoudige beklimming eigenlijk wel voldoende vond en op zoek zou gaan naar andere uitdagingen op fietsgebied, waren de reacties van Alex “…En je bent nog jong genoeg om nog eens de Galérien te proberen, of de Diable, Forestier, .....?” en de persoonlijke note van de heer Pic “Galérien en 2007? “ voor mij aanleiding om mijn nieuwe doel en uitdaging op vertrouwd terrein te laten plaatsvinden, en wel een viervoudige beklimming of wel Galérien. In mijn ‘opwerkprogramma 2007’ liggen inmiddels de beklimmingen van de Passo Gavia, Passo Stelvio en de Mortirolo in Italië in juni vast en uiteraard vanaf februari weer vele kilometers in Limburg en Luxemburg . Wat een heerlijke bezigheid is fietsen toch, had ik het maar jaren eerder ontdekt.

Erik Moen
Cinglé no: 1617

Pin It
e-max.it: your social media marketing partner